आई म्हणते…
माझी पूनम… माझी लेक
लेक म्हणजे आईच्या कुशीतलं असं नातं,
ज्याला वय नसतं… अंतर नसतं…
लेक कितीही मोठी झाली तरी
आईच्या मनात ती कायम चिमुकलीच असते.
माझी पूनमही अशीच…
लहानपणापासून शांत, समंजस आणि मनमिळाऊ. तिच्या चेहऱ्यावरचं ते निरागस हास्य आजही माझ्या डोळ्यांसमोर आहे. लहानपणी तिला दूध कोल्ड्रिंकची फार आवड होती. तिचे छोटे छोटे हट्ट, तिच्या गोड आठवणी—आजही माझ्या मनाच्या कप्प्यात अगदी जपून ठेवलेल्या आहेत.
काळ पुढे गेला आणि माझी चिमुकली पूनम मोठी झाली. शिक्षण पूर्ण केलं, पदवी मिळवली आणि स्वतःचं एक सुंदर आयुष्य उभं केलं.
आज ती पुण्यात संसार करते. आम्ही विट्यात आहोत. अंतर नक्कीच आहे; पण आई आणि मुलीच्या नात्यात अंतराला कधीच जागा नसते.
रोज न चुकता तिचा फोन येतो.
“आई, कशी आहेस?”
“जेवलीस का?”
“बाबा काय करतात?”
तिच्या या साध्या प्रश्नांत मला तिचं सगळं प्रेम जाणवतं.
“लेक दूर गेली तरी माया दूर जात नाही,
आईच्या हृदयातून लेकीची जागा कधीच कमी होत नाही.”
पूनम स्वयंपाकात तरबेज आहे. घरातील माणसांसाठी प्रेमाने स्वयंपाक करणं, प्रत्येकाची आवड जपणं—हे तिने मनापासून आत्मसात केलं आहे.
तिचा संसारही सुंदर आहे. आमचे जावई तिची खूप काळजी घेतात. दोघांनी मिळून उंड्री येथे स्वतःचं घर उभं केलं आहे. ते घर पाहिलं की आई म्हणून मला समाधान वाटतं—माझी लेक सुखी आहे.
आणि तिच्या आयुष्यातील सर्वात सुंदर गोष्ट म्हणजे तिची मुलगी—अक्षरा.
अक्षराला मोठं करायचं, तिला उत्तम शिक्षण द्यायचं, तिची स्वप्नं पूर्ण करायची—पूनमचं हे स्वप्न आहे. इंग्रजी माध्यमाच्या शाळेत शिकणाऱ्या अक्षराचा अभ्यासही ती स्वतः घेते.
माझी लेक आता स्वतः आई झाली आहे.
काल मी तिच्या अभ्यासाची काळजी घेत होते;
आज ती आपल्या लेकीच्या अभ्यासाची काळजी घेते आहे.
हे पाहताना आई म्हणून मन भरून येतं.
“माझ्या लेकीला मी संस्कारांची शिदोरी दिली,
तिने तीच शिदोरी आपल्या लेकीच्या हाती दिली.”
पूनमला नृत्याची आवड आहे. मैत्री करण्यात ती तरबेज आहे. ग्रामीण आणि शहरी अशा दोन्ही वातावरणात ती सहज मिसळते. आजी-आजोबा, आई-वडील, सासू-सासरे जावई —सगळ्यांचीच ती लाडकी आहे.
मला तिच्यात सर्वात जास्त आवडतं ते तिचं माणसं जोडण्याचं कौशल्य आणि नाती जपण्याची वृत्ती.
पूनम, एक आई म्हणून मला तुझ्याकडून काहीच नको…
फक्त तू सुखी राहा.
तुझ्या संसारात प्रेम राहू दे.
अक्षराला तुझ्या मनासारखं यश मिळू दे.
आणि अधूनमधून आईला फोन करत राहा.
कारण—
“जगासाठी तू एक स्त्री आहेस,
पण माझ्यासाठी तू आजही माझी चिमुकली लेक आहेस.”
पूनम, तुझ्या सुखात माझं सुख आहे…
तुझ्या हसण्यात माझं समाधान आहे…
आणि तुझ्या आयुष्याच्या प्रत्येक वळणावर माझे आशीर्वाद सदैव तुझ्यासोबत आहेत.
माझी लेक सुखी राहो—यापेक्षा मोठी आईची दुसरी कोणतीच इच्छा नसते.
—————————————————————————
बाबा म्हणतात…
पूनम — माझ्या काळजाचा तुकडा
मुलगी जन्माला येते तेव्हा घरात आनंद येतो…
पण मुलगी मोठी होऊन सासरी जाते तेव्हा
बापाच्या मनात एक अशी पोकळी निर्माण होते,
जी आयुष्यभर भरत नाही.
माझी पूनम…
लहानपणी शांत, साधी आणि मनमिळाऊ. तिच्या चेहऱ्यावरचं ते निरागस हसू आजही माझ्या डोळ्यांसमोर आहे.
दूध कोल्ड्रिंकसाठी तिचे छोटे छोटे हट्ट… तिचं बालपण… तिच्या गोड आठवणी… हे सगळं मनात आजही ताजं आहे.
कधी ती एवढी मोठी झाली, कधी शिक्षण पूर्ण करून पदवीधर झाली, कधी संसारात रमली—कळलंच नाही.
आणि एक दिवस ती सासरी गेली…
त्या दिवशी बाप म्हणून एक गोष्ट समजली—
मुलीची पाठवणी करताना हात तिचा सोडावा लागतो,
पण मन मात्र तिचं आयुष्यभर सोडत नाही.
आज मी विट्यात आणि पूनम पुण्यात.
अंतर आहे… पण तिचा रोज येणारा फोन हे अंतर कधी जाणवू देत नाही.
तिचा फोन आला की माझा पहिला प्रश्न असतो—
“काय गं, सुखी आहेस ना?”
आणि तिचं “हो बाबा” एवढंच उत्तर माझ्यासाठी पुरेसं असतं.
“लेक सासरी गेली, तरी बाबांचं मन तिच्याच घरी राहतं,
तिच्या एका हसण्यासाठी बाप आयुष्यभर देवाकडे मागत राहतो.”
पूनमचा संसार पाहताना मला अभिमान वाटतो. आमचे जावई तिची काळजी घेतात. दोघांनी मिळून उंड्री येथे स्वतःचा फ्लॅट घेतला. संसारात एकमेकांना साथ देत ते पुढे जात आहेत—हे पाहणं म्हणजे एका वडिलांसाठी खूप मोठं समाधान आहे.
आणि मग माझी नजर जाते ती अक्षराकडे.
पूनमला आपल्या मुलीला खूप मोठं करायचं आहे. तिच्या शिक्षणासाठी ती घेत असलेली मेहनत पाहिली की मला माझीच पूनम आठवते.
कधीकाळी आम्ही तिच्या भविष्यासाठी स्वप्नं पाहिली होती…
आज ती आपल्या मुलीच्या भविष्यासाठी स्वप्नं पाहते आहे.
“बापाने लेकीसाठी पाहिलेली स्वप्नं,
आज लेक आपल्या लेकीसाठी पाहते आहे;
काळ बदलला, पिढी बदलली,
पण मायेची गोष्ट तशीच राहते आहे.”
पूनमला नृत्याची आवड आहे. मैत्री करण्यात ती तरबेज आहे. कोणत्याही वातावरणात ती आपलीशी होते. ग्रामीण आणि शहरी जीवनाचा सुंदर मेळ तिच्या स्वभावात आहे.
तिच्या संस्कारांमुळेच ती आज सर्वांची लाडकी आहे.
आजी-आजोबांची लाडकी…
आई-बाबांची जीवाभावाची…
सासू-सासऱ्यांची आवडती…
आणि अक्षराची प्रेमळ आई…
यापेक्षा मोठा अभिमान एका वडिलांना आणखी काय हवा?
पूनम, आज तुला पाहताना मनात एकच विचार येतो—
ज्या लेकीला कधी मी हात धरून चालायला शिकवलं,
तीच आज स्वतःच्या मुलीला चालायला शिकवते आहे.
ज्या लेकीला मी जग समजावून सांगितलं,
ती आज आपल्या मुलीला जग समजावून सांगते आहे.
यापेक्षा सुंदर वर्तुळ आयुष्यात दुसरं कोणतं?
पूनम…
तू माझ्यापासून दूर आहेस, पण माझ्या मनापासून नाही.
तुझ्या संसारातील प्रत्येक आनंदात माझा आशीर्वाद आहे.
तुझ्या प्रत्येक यशात माझा अभिमान आहे.
आणि तुझ्या प्रत्येक दुःखासाठी माझं मन आजही तितकंच हळवं आहे.
“माझी लेक सासरी गेली, म्हणून नातं संपलं नाही,
तिच्या सुखासाठी बाबांचं मन आजही देवापुढे झुकतं काही कमी नाही.”
शेवटी एवढंच म्हणेन—
पूनम, तू आमच्या आयुष्यातली सर्वात सुंदर आठवण नाहीस…
तू आमच्या आयुष्याचा सर्वात सुंदर भाग आहेस.
तू सुखी राहा.
तुझा संसार फुलत राहो.
अक्षरा तुझ्या स्वप्नांपेक्षाही मोठी होवो.
आणि तुझ्या चेहऱ्यावरचं हसू आयुष्यभर असंच राहो.
कारण बापासाठी लेक कितीही मोठी झाली,
तरी तिच्यासाठी त्याच्या मनातली एक जागा कायमच चिमुकली असते.
पूनम… तू माझी मुलगी नाहीस फक्त—
तू माझ्या काळजाचा तुकडा आहेस!
तुला वाढदिवसाच्या खूप खूप शुभेच्छा!!
तुझेच आई बाबा 🌹🌹🎂💐
