एक सुरेख कविता…

🌸जगणं 🌸

येईल *साठी,* येईल *सत्तरी*
करायची नाही कुणीच *चिंता,*
प्रत्येक दिवस *मजेत* जगायचा
वाढवायचा नाही अपेक्षांचा *गुंता.*

वय झालं *म्हातारपण* आलं,
उगाच *कोकलत* बसायचं नाही.
विनाकारण *बाम* लावून,
चादरीत *तोंड* खुपसायचं नाही.

तुम्हीच सांगा *छंद* जोपासायला,
*वयाचा संबंध* असतो कां ?
रिकामटेकडं *घरात* बसून
माणूस *आनंदी* दिसतो कां ?

पोटा-पाण्यासाठी *पोरं-सुना*
*घर* सोडून जाणारच,
प्रत्येकाच्या *आयुष्या* मध्ये
असे *रितेपण* येणारच.

*करमत* नाही *करमत* नाही
सारखे-सारखे *म्हणायचे* नाही,
आवडत्या कामात *दिवस* घालवायचा
उगाचच *कुढत* बसायचं नाही.

घरातल्या *घरात* वा *बागेत*
*हिंडाय-फिरायला* जायचं,
वय जरी *वाढलं* असलं तरी
मनपसंत *गाणं* मनमोकळं गायचं.

*गुडघे* गेले, *कंबर* गेली
नेहमी नेहमी *कण्हायचं* नाही,
आता आपलं *काय राहिलं?*
हे फालतू वाक्य कधीच *म्हणायचं* नाही.

पिढी दर पिढी *चालीरीतीत*
थोडे फार *बदल* होणारच,
पोरं-पोरी त्यांच्या *संसारात*
कळत नकळत *गुंतणारच.*

तू-तू, मै-मै, जास्त *अपेक्षा*
कुणाकडूनही *करायची* नाही,
मस्तपैकी *जगायचं* सोडून
रोज थोडं थोडं *मरायचं* नाही.

स्वत:च स्वत:ला *समजवायचं* असतं
पुढे पुढे *चालत* राहायचं असतं,
वास्तू *तथास्तू* म्हणत असते
हे उमजून निरामय *जगायचं* असतं.

*ज्येष्ठ मंडळींना सादर समर्पित.*
संकलित..
👌👍🙏🏻
*संग्रह #अजित नाडकर्णी fondaghat