*जागतिक साहित्य कला व्यक्तित्व विकास मंचचे संस्थापक अध्यक्ष श्री पांडुरंगजी कुलकर्णी लिखित भार आभाराचे*

*”जो जे वांछील तो ते लाहो.”*

माझ्या सत्तरीच्या प्रारंभी, काल वाढदिवसानिमित्त फोन, संदेश, प्रत्यक्ष भेटी, शुभेच्छा आणि प्रेमाचा वर्षाव करणाऱ्या माझ्या सर्व आप्तेष्ट, मित्रपरिवार, हितचिंतक आणि शुभेच्छुकांचे मी मनःपूर्वक आभार मानतो.

आपल्या प्रेमाने, आदराने आणि सद्भावनेने मी अक्षरशः भारावून गेलो. आपण व्यक्त केलेले प्रेम हीच माझ्यासाठी सर्वात मोठी भेट आहे.

सत्तर वर्षे म्हणजे केवळ वयाचा आकडा नाही. हा अनुभवांचा, चिंतनाचा, साधनेचा आणि आत्मपरीक्षणाचा प्रवास आहे. आयुष्याच्या या नव्या पर्वात एक गोष्ट अधिक प्रकर्षाने जाणवते—आतापर्यंत जे अनुभवले, वाचले, चिंतन केले आणि आचरणात आणले, ते शब्दबद्ध करून समाजापुढे ठेवण्याची हीच योग्य वेळ आहे.

भारतीय परंपरेत एक सुंदर विचार आहे—

“जीवनाचे पहिले पर्व शिकण्यात, दुसरे कर्तृत्वात आणि तिसरे समाजाला देण्यात जावे.”

मला वाटते, माझ्या जीवनातील हे तिसरे पर्व आता सुरू झाले आहे.

या नव्या वर्षात मी स्वतःशी एक छोटासा संकल्प करीत आहे

दररोज एक तास स्वाध्याय,

एक तास लेखन,

एक तास साधना,

आणि उरलेला वेळ प्रेमाने समाजासाठी.

परमेश्वर मला उत्तम आरोग्य, प्रसन्न मन, निर्मळ बुद्धी आणि अखंड लेखनशक्ती देवो, हीच प्रार्थना.

काही मित्रांनी प्रेमाने मला “दीपस्तंभ”, “मार्गदर्शक” अशी विशेषणे दिली. त्या प्रेमाबद्दल मी त्यांचा ऋणी आहे. मात्र माझ्या मनात एक वेगळाच विचार येतो.

दीपस्तंभ दिशा दाखवतो; पण जहाजाचा प्रवास तो करत नाही. प्रवास, संघर्ष आणि किनाऱ्यापर्यंत पोहोचण्याचे श्रेय नाविकालाच असते. म्हणूनच माझ्या जीवनात भेटलेल्या प्रत्येक व्यक्तीने मला काही ना काही शिकवले आहे. त्या सर्वांचा मी मनापासून ऋणी आहे.

माझी आजही एकच इच्छा आहे—शिकत राहावे, विचार करत राहावे, लिहित राहावे आणि स्वतःमध्ये सुधारणा करत राहावी. कारण विद्वत्तेपेक्षा सुधारणा स्वीकारण्याची वृत्ती अधिक मोठी असते.

आज या निमित्ताने स्वतःसाठी आणि आपणा सर्वांसाठी ही प्रार्थना—

वय वाढो, पण उत्साह कमी होऊ नये.

अनुभव वाढो, पण जिज्ञासा कायम राहो.

ज्ञान वाढो, पण नम्रता अधिक वृद्धिंगत होवो.

लेखणी चालू राहो, चिंतन फुलत राहो,

आणि जीवन ईश्वरार्पण होत राहो.

आयुष्याची पहिली सत्तर वर्षे जगण्यासाठी होती; आता उर्वरित काळ अनुभवांचे ज्ञानात रूपांतर करून समाजाला अर्पण करण्याचा प्रयत्न करणार आहे.

हे विचार मी विद्वान म्हणून नव्हे, तर आयुष्यभर विद्यार्थी राहिलेल्या एका गृहस्थ साधकाच्या भूमिकेतून मांडत आहे. जे समजले ते वाटण्याचा आणि जे अजून समजायचे आहे ते नम्रतेने शिकत राहण्याचा हा माझा प्रामाणिक प्रयत्न आहे.

शेवटी संतवचनानेच समाप्त करतो—

“जो जे वांछील तो ते लाहो.”

आणि एक छोटासा जीवनमंत्र—

वय हे शरीराचे असते,

जिज्ञासा ही मनाची असते,

साधना ही आत्म्याची असते.

ज्याची जिज्ञासा जिवंत असते,

त्याचे तारुण्य कधीच संपत नाही.

आपल्या सर्वांच्या प्रेमाबद्दल, आशीर्वादाबद्दल आणि शुभेच्छांबद्दल पुन्हा एकदा मनःपूर्वक धन्यवाद.

सर्वांना सप्रेम नमस्कार! 🙏🌹🙏

आपल्या सर्वांचा,

*पांडुरंग वसंत कुलकर्णी*