*ज्येष्ठ कवी मोहन मराठे लिखित अप्रतिम काव्यरचना*

*” अधांतरी “*

अजब सरकार,अजब दरबार

प्यादी ही झाली, बेदरकार

“अधांतरी”हे जीवन झाले

रयत सोसते, अंधःकार. /१/

नुसते च उमाळे, आणि काळजी

अंतरी नाही “ममता”

कोण कुणाच्या,उठे जीवावर

ठासून भरलीय”विषमता”. /२/

या फांदीवर त्या फांदीवर

चंचल पक्षी बसलेले

वृक्ष झाले जीर्ण तरीही,

स्वार्थ भावने, भरलेले. /३/

डोंगरास नाही उरली,

फिकीर इथल्या वृक्षांची

जवळी केले ,कातळ काळे

फारकत केली लक्षांची. /४/

“शतरंजी” हे डाव खेळण्या

“वजीर” सुटला मोकाट

“उंटा”वरचा वाटे शहाणा

बुद्धी प्रपंच अफाट. /५/

“राजा” एक होऊन गेला

“सहृदय” तो सम्राट

होतील बहु, असतील बहु

परंतु या सम हा विरळाच/६/

काय नशिबी आज आले

“रयत “विचारी मनाला

“अधांतरी” हे जीवन झाले

समजेना या क्षणाला. /७/

रचना :— मोहन मराठे..