*जागतिक साहित्य कला व्यक्तित्व विकास मंचच्या सन्मा सदस्या ज्येष्ठ लेखिका कवयित्री संगीता कुलकर्णी लिखित अप्रतिम काव्यरचना*

 

*कविता जुनी पाऊस नवा*

 

कविता जुनीच होती

काळाच्या उंबरठ्यावर

निवांत बसलेली

तिच्या ओंजळीत अजूनही

काही न उच्चारलेले शब्द

काही न सुकलेले अश्रू

आणि काही न विझलेली स्वप्ने होती.

 

इतक्यात

आभाळाने एक ढग उघडला

पाऊस आला

अगदी पहिल्या प्रेमासारखा

निर्मळ…

अनामिक…

आणि नवजात…

 

त्या सरींनी

शब्द धुतले नाहीत

त्यांनी त्यांच्या अर्थांना

नवा श्वास दिला

 

जुन्या कवितेतील

विरामचिन्हांवरही

थेंब अलगद विसावले

आणि प्रत्येक स्वल्पविरामातून

एक नवा ऋतू उगवला

 

मातीच्या सुगंधाने

अक्षरांना देह लाभला

वाऱ्याच्या झुळकीने

छंदांना पंख फुटले

आणि एका मोराच्या टाहोने

संपूर्ण कवितेला

आभाळाचा कंठ लाभला

 

काळ म्हणाला

“मी पानं जुनी करतो.”

पाऊस हसला

“मी त्यांवर पुन्हा हिरवाई लिहितो.”

 

कविता म्हणजे

शब्दांची रचना नव्हे

ती मनाने मनाशी

बोललेली ओल असते

पाऊस म्हणजे

ढगांचे पाणी नव्हे

तो पृथ्वीच्या तहानेचे

आकाशाने दिलेले उत्तर असते

 

जुनी कविता

जेव्हा नव्या पावसात भिजते

तेव्हा ती स्वतःलाच

पुन्हा वाचू लागते

तिच्या प्रत्येक ओळीतून

एक नदी वाहू लागते

आणि प्रत्येक शब्दातून

एक अंकुर डोकावतो

 

काही कविता

वाचल्या जात नाहीत

त्या जगल्या जातात

पहिल्या सरींच्या गंधात

भिजलेल्या पायवाटांवर

कौलारू घरांच्या टपटप नादात

आणि आईने खिडकीतून

आत बोलावलेल्या संध्याकाळीत

 

म्हणूनच

कविता कधी जुनी होत नाही

जुने होतात फक्त कागद..

शाई…

आणि कवीचे हात…

भावना मात्र

पहिल्या पावसाच्या थेंबांसारख्या

नेहमीच ताज्या असतात

 

आज पुन्हा

एक जुनी कविता उघडली

तिच्या अक्षरांतून

पावसाचा मंद गंध आला

मी वाचत राहिले…

आणि जाणवले

 

कविता जुनी असली

तरी प्रत्येक पाऊस

तिचा नवा कवी असतो

आणि प्रत्येक नव्या पावसात

माणूस स्वतःच्या मनाची

नवी कविता लिहित असतो..

 

लेखिका/ कवयित्री

संगीता कुलकर्णी– ठाणे@

9870451020