*ज्येष्ठ कवयित्री प्रज्ञा घोडके लिखित अप्रतिम काव्यरचना*

*तिथे भेगाळली माती*

तिथे भेगाळली माती, उन्हाने घातला घाव,

डोळ्यांत राखले स्वप्न, तरी हरपला ठाव..

विहिरीच्या तळी आता, शांत श्वास पहुडला,

विश्वासाचा धागा जणू आभाळानेच तोडला..

पाखरांनी सोडली वाट, रान झाले उदास,

पानापानांत दाटला, विरहाचा भास..

नद्या विसरले गाणे झाले कोरडे ते सूर,

धरतीच्या ओठांवर वाहे वेदनांचा पूर..

उभा एकटा बळीराजा पेरणीची घेऊन आस,

काळजात पेटलेला, त्याच्या चिंतेचा त्रास..

घामाच्या प्रत्येक थेंबाला, नाही मिळाला मान,

मेहनतीच्या हातांना, मिळाले केवळ अवसान..

आईच्या रिकाम्या मडक्यात, दाटून आला क्षोभ,

चुलीच्या धुरात मिसळला, उपासमारीचा लोभ..

लेकरांच्या निरागस डोळ्यांत, प्रश्नांची गर्दी फार,

उत्तर शोधत भटकला, थकलेला संसार..

तरीही मातीत दडलेला, आशेचा एक कण,

अंधाराशी झुंज देत, जपतो नवा क्षण..

ढगांच्या पावलांचा जेव्हा, ऐकू येईल नाद,

धरणीच्या कुशीत पुन्हा, फुलेल जीवनाचा संवाद..

तिथे भेगाळली माती खंत नव्हे ही भूमीची,

मानवाच्या कृतींनीच विझलेली गाणी निसर्गाची..

जपू या जलाचा प्रत्येक थेंब, हा भविष्याचा मंत्र,

हिरवाईच्या स्वप्नांसाठी, उघडू नवे क्षितिजतंत्र..

प्रज्ञा घोडके,चिंचवड,पुणे©®