*जागतिक साहित्य कला व्यक्तित्व विकास मंचचे सन्मा सदस्य ज्येष्ठ कवी विनायक जोशी लिखित अप्रतिम काव्यरचना*
*पत्ता नाही मी विसरणार*
उलटून गेली त्र्याहात्तर वर्षे
नात्यात गुंतलो नकळत
भरून चुडा तुझ्या नावाचा
भिजलो आपण वरूण सरीत
//1//
रोज पकडून डोंबिवली फास्ट
केली आपण चैन जीवाची
आल्या अडचणी जरी कधी
मदत मिळायची शेजाऱ्यांची
//2//
नव्हती तक्रार कधी तुझी
असून माझी नोकरी शाळेची
कापरासारखे सरले दिवस
सर न आली डोंबिवलीची
//3//
होता आजाराची मैत्री घट्ट
देऊन झाला भरपूर त्रास
आले देता *अमूल्य दान*
करता करता स्वर्ग प्रवास
//4//
कशाला ठेवता घास कावळ्याला
सर्व चाललय माझं ठीक
दान करावं धान्य बँकेला
गरजू न मागतील भीक
//5//
करू साजरा दणक्यात आपण
येईना पकडून गाडी मोकळी
अखुया बेत साधासुधा
करून फक्त शिक्रण पोळी
//6//
भरवा गाईला भरपूर चारा
नका घालू कुणी शिजवलेले
वरदान आहे त्यांना तसे
आठवते मज शाळेत शिकवलेले
//7//
आजी येणार आज पहाटे
सांगून ठेवा माझ्या नातीला
फोनवर बोलल्ये तसे सुनेला
लवकर लागेल मला परतायला
//8//
संपलाय सोस आता वस्त्रांचा
नेसून येईन गुलाबी साडी
पाठवू नका कुणी कुरियरने
पुष्पगुच्छ आणि वस्तु महागडी
//9//
असते गर्दी फार यायला
*त्यातून गर्दीचा रविवार*
सवय आहे मला जुनी
*पत्ता नाही मी विसरणार*
तुझीच
*अ ल का*
